บทที่ 37 เรื่องปกติที่เด็กคนนี้เติบโตมา

บทที่ 37 เรื่องปกติที่เด็กคนนี้เติบโตมา

แม่นมจินเคยเป็นถึงหญิงรับใช้ผู้มีหน้ามีตาในคฤหาสน์ใหญ่โต พอถึงคราวต้องวางมาดข่มจึงไม่เห็นร่องรอยความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย นางทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วหันหลังเตรียมจะจากไป

อย่างไรเสียแม่นมจินก็เป็นผู้หญิง พวกผู้ชายในลานบ้านหากไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ ก็ไม่เหมาะที่จะเข้าไปลงไม้ลงมือ ยิ่งไปกว่านั้น หากเกิดการลงไม้ลงมือกันจนเรื่องราวใหญ่โต จะไม่เท่ากับทำให้คนทั้งหมู่บ้านรู้เรื่องเน่าเฟะในบ้านของพวกเขากันหมดหรอกหรือ?

แม้นางจางจะออกมาจากห้องครัวแล้ว แต่ก็ทำเพียงยืนดูอยู่ด้านข้าง ไม่มีความคิดที่จะเข้าไปห้ามปรามหรือไกล่เกลี่ยเลย