บทที่ 25 เศษข้าว

บทที่ 25 เศษข้าว

ฉีซานซุ่นเห็นทั้งสามคนนั่งอยู่บนเตียงเตาโล่ง ๆ แม้แต่โต๊ะเตียงเตาสักตัวก็ไม่มี ทำได้เพียงประคองชามไว้ในมือ และกำลังเตรียมจะกินมื้อเช้ากันพอดี เด็กน้อยอดไม่ได้ที่จะชะงักไปเล็กน้อย คล้ายกับทำตัวไม่ถูกว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

เย่ซินเหยียนวางชามลง ก่อนจะส่งยิ้มให้เขาแล้วเอ่ยว่า “ซานซุ่นนี่เอง พวกเราต้มซุปแป้งกวนแล้ว คงไม่ได้ไปกินด้วยแล้วล่ะ เจ้าอย่าลืมไปบอกท่านปู่ใหญ่ด้วยนะ ว่าเดี๋ยวข้ากับท่านปู่รองจะเข้าอำเภอไปซื้อของใช้ในบ้าน ตอนเที่ยงอาจจะกลับช้าสักหน่อย บอกท่านปู่ใหญ่ว่าไม่ต้องเป็นห่วง”

ฉีโหย่วเหนียนร้องทักซานซุ่นว่า “ซานซุ่นกินมื้อเช้ามาหรือยัง? ชามของปู่รองยังไม่ได้แตะเลย เจ้าเอาชามของปู่รองไปกินซุปแป้งกวนรองท้องก่อนสิ”