บทที่ 18 พบเจอ... คนคุ้นเคยในต่างถิ่น

บทที่ 18 พบเจอ... คนคุ้นเคยในต่างถิ่น?

เย่ซินเหยียนย่อมไม่มีเวลาไปสนใจสายตาของผู้คนรอบข้าง สายตานั้น ถึงแม้จะมีคำกล่าวว่ามันมีคุณสมบัติทางวัตถุด้วย แต่คำกล่าวนั้นก็ดูเลื่อนลอยเกินไป ตราบใดที่คนเราสามารถละเลยมันจากใจได้ มันก็จะไม่ส่งผลกระทบใดๆ ต่อเราทั้งสิ้น

แต่ทว่า หากเป็นการรบกวนที่เป็นรูปธรรมจริงๆ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

พื้นดินในต้นฤดูใบไม้ผลิเริ่มมีความอ่อนนุ่มเล็กน้อย เนื่องจากมีรถเข็นล้อเดียว พวกเย่ซินเหยียนทั้งสามคนจึงไม่อาจแวะพักกินอาหารให้ห่างจากถนนหลวงได้มากนัก

ยามนี้เป็นช่วงเที่ยงวันพอดี คาดว่าคงจะรีบร้อนเดินทาง ม้าหลายตัวจึงควบทะยานผ่านถนนหลวงไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเสียงฝีเท้าม้าดังผ่านไป ฝุ่นดินก็ปลิวคลุ้งไปทั่วฟ้า พุ่งตรงเข้าปกคลุมชามข้าวของเย่ซินเหยียนที่นั่งอยู่ริมทาง