บทที่ 17 จะใช้คำว่ารันทดคงไม่พอ

บทที่ 17 จะใช้คำว่ารันทดคงไม่พอ

เย่ซินเหยียนตะโกนขายข้าวของเครื่องใช้อยู่ในตลาดตะวันตก ขอเพียงมีคนมาถามราคา นางก็จะใช้ฝีปากหว่านล้อมและยอมลดราคาให้ จนสุดท้ายก็สามารถขายของออกไปได้หนึ่งหรือสองชิ้นเสมอ

โชคดีที่ของของพวกนางยังเป็นของที่ใช้งานได้จริง ไม่ใช่ของผุพังจนใช้การไม่ได้ แถมราคายังถูกจนน่าใจหาย ปกติพอเย่ซินเหยียนพูดเกลี้ยกล่อมอีกสักสองสามประโยค คนซื้อก็ยอมจ่ายเงินแล้ว พอขายเสร็จ เย่ซินเหยียนยังไม่วายถามตบท้ายว่าสนใจเครื่องเรือนหรืออะไรเพิ่มเติมหรือไม่ นางสามารถพาไปดูของจริงได้ ราคาถูกแสนถูกเลยทีเดียว

ภายในเวลาสี่ห้าวัน แม่นมจินรับหน้าที่เตรียมเสบียงแห้งและเสื้อผ้าอยู่ที่บ้าน ส่วนฉีโหย่วเหนียนก็ซ่อมแซมรถเข็นล้อเดียว และเย่ซินเหยียนก็ใช้เวลาช่วงนี้ นำข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันและเครื่องเรือนของทั้งสองบ้านไปขายจนหมดเกลี้ยง