บทที่ 1 เย่ซินเหยียนผู้โง่เขลาและเอาแต่ใจ

บทที่ 1 เย่ซินเหยียนผู้โง่เขลาและเอาแต่ใจ

คนเขามักพูดกันว่า ไม่รนหาที่ก็ไม่ตาย

ประโยคนี้สะท้อนให้เห็นผ่านตัวเย่ซินเหยียนได้อย่างชัดเจนที่สุด ไม่สิ พูดแบบนี้คงไม่ยุติธรรมนัก ต้องบอกว่าผู้หญิงอีกมิติหนึ่งที่ชื่อเย่ซินเหยียนเหมือนกันนั้นรนหาที่ตายมากเกินไป จนลากเอาเย่ซินเหยียนยุคปัจจุบันมาซวยไปด้วยต่างหาก

เย่ซินเหยียนคล้ายกำลังฝันอยู่ ในความฝันอันผิดแผกไปจากปกตินี้ นางกำลังดูงิ้วโรงใหญ่อย่างจุใจ แถมยังรู้สึกสมจริงราวกับเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยตัวเอง

ในฝัน นางเดินทะลุผ่านเรือนหรูหราหลังใหญ่ในวันฤดูใบไม้ร่วง ลัดเลาะผ่านลานเรือนแต่ละชั้นที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนในงานเลี้ยงสุดยิ่งใหญ่ได้อย่างไร้อุปสรรค