ตอนที่ 119 คนที่ไม่แยกแยะย่อมถูกกีดกัน

สายตาของหวังเชี่ยนมองเจียงกว้านโม่ด้วยความเย็นชา ไม่พูดอะไร เพียงแค่มองเขาอยู่อย่างนั้น

เธอเป็นพันเอก รัศมีอำนาจย่อมแข็งแกร่งเป็นทุนเดิม ภายใต้แรงกดดันเช่นนี้ เจียงกว้านโม่จึงค่อย ๆ ก้มศีรษะลง

เธอมองเจียงกว้านโม่อย่างสงบนิ่ง “สงสารพ่อแกแล้วใช่ไหม”

เจียงกว้านโม่ใจหายวาบ รีบปฏิเสธทันที “เปล่าครับ เขาทำร้ายแม่กับน้องสาว พวกเราไม่มีทางสงสารเขาหรอก”

แววตาของเธอทอประกายเย็นเยียบ “แล้วที่แกเดินมาพูดประโยคนี้กับฉันหมายความว่าอะไรกัน อยากให้ฉันไปดูเขาหรือไง”

เจียงกว้านโม่เม้มมุมปากอย่างประหม่า ก้มหน้าเอ่ยว่า “พ่อก่อเรื่องอดอาหารประท้วง เอาแต่ลูบนาฬิกาข้อมือเรือนนั้นบนข้อมือ ปากก็พูดคำว่าขอโทษแม่ไม่หยุด

เขาอยากเจอแม่สักครั้ง บอกว่ามีเรื่องจะพูดกับแม่ ขอแค่แม่ยอมไปเจอเขา เขาก็ตกลงที่จะหย่าร้างกับแม่”