ตอนที่ 4 หลานชายน้อยตระกูลเฝ่ย

ผู้คนที่ทยอยมารวมตัวกันที่ตู้รถไฟหมายเลข 7 มีมากขึ้นเรื่อย ๆ จูตงเดินมาด้านหลังฝูงชนอย่างเงียบเชียบ เมื่อเห็นสวี่จวิ้นต้ากำลังก่อเรื่อง คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่น

ผู้หญิงคนนี้ ออกมาข้างนอกไม่รู้จักอะไรกันที่เรียกว่าทำตัวให้มันเงียบ ๆ หน่อยหรือไง

ทำอะไรกันก็เอิกเกริกไปหมด รังเกียจว่าชีวิตตัวเองราบรื่นเกินไปจริง ๆ ใช่ไหม

นิสัยแบบนี้ ควบคุมได้ไม่ง่ายเลย

ฮั่วจินเฉินกับอวี๋เฟยก็ยืนอยู่รอบนอกฝูงชนอย่างสุขุม ฮั่วจินเฉินรูปร่างสูง จึงมองเห็นสีหน้าของทุกคนได้อย่างง่ายดาย

ส่วนหญิงสาวที่หันหลังให้เขาและยืนทำตัววางอำนาจบารมีอยู่ด้านหลังพนักงานรถไฟนั้น สายตาของเขาไม่ได้หยุดมองนานนัก แต่กลับหยุดมองเพิ่มอีก 1 วินาทีตอนมองไปทางจูตง

พวกค้ามนุษย์มีคนจัดการอยู่แล้ว พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องเปิดเผยตัว ย่อมเพราะว่ามีคนที่รับมือยากกว่าพวกค้ามนุษย์อยู่ที่นี่