บทที่ 184 [ฐานเก็บขีปนาวุธสำรองหมายเลขหนึ่งแห่งเขตแดนฝาน]

บทที่ 184 [ฐานเก็บขีปนาวุธสำรองหมายเลขหนึ่งแห่งเขตแดนฝาน]

ไม่นานนัก เขาก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เสาฝนที่แทบจะทึบตันราวกับเสาค้ำสวรรค์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้ากระทบร่างเขา แต่กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บปวดมากนัก ราวกับสายฝนในฤดูใบไม้ผลิที่หล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง กระแสความอบอุ่นไหลซ่านไปทั่วร่างกาย

ราวกับจะได้ขึ้นสวรรค์ก็ไม่ปาน

นี่คือ “พิรุณมรกตโปรยปราย พรจากวิถีสวรรค์”...

หลังจากปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้ว เขาก็ไม่รีบร้อนอีกต่อไป ไม่นานนัก พายุฝนก็ค่อยๆ ซาลง

ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอก

ดูไม่ออกเลยว่าเพิ่งจะมีฝนตกหนัก บนพื้นดินก็ไม่มีแอ่งน้ำขัง แม้แต่เสื้อผ้าของเขาก็ไม่เปียกเลยสักนิด

เยี่ยมไปเลย

เฉินฝานหัวเราะออกมา มองดูเวยเวยที่นอนหมอบอยู่ข้างๆ นอกจากจะรู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้นและอายุขัยเหมือนจะเพิ่มขึ้นแล้ว เขาก็ไม่ได้รู้สึกถึงผลลัพธ์ของพรจากวิถีสวรรค์นี้มากนัก

แต่... แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว