บทที่ 180 ขอความช่วยเหลือ ขอความช่วยเหลือ!

บทที่ 180 "ขอความช่วยเหลือ ขอความช่วยเหลือ!"

“แล้วภูเขาไร้ชื่อล่ะ?”

เฉินฝานมองไปทางภูเขาไร้ชื่อ ภูเขาไร้ชื่อไม่ใช่เทือกเขา แต่เป็นภูเขาที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่บนทุ่งร้างเจียงเป่ย แถมยังไม่สูงมากด้วย สูงแค่ไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้นเอง

“นั่นไม่ใช่ขอรับ” ชายหนุ่มส่ายหน้า “ภูเขาไร้ชื่อก็เป็นแค่ภูเขาโดดๆ จริงๆ”

“ร่องรอยของค่ายกลจะต้องเป็นเทือกเขาแน่นอน ไม่ใช่ภูเขาที่ตั้งโดดเดี่ยวหรอก”

“ทวีปราตรีนิรันดร์นั้นกว้างใหญ่มาก”

“กว้างใหญ่แค่ไหนข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะข้าก็ยังเดินทางไปไม่ทั่วทั้งทวีปราตรีนิรันดร์หรอก ข้ามีหน้าที่แค่รับผิดชอบเรื่องการสื่อสารและงานจิปาถะอื่นๆ ในพื้นที่หมายเลขหนึ่งทางฝั่งตะวันตกเท่านั้น”

ชายหนุ่มล้วงแผนที่หนังพิศวงออกมาจากอกเสื้อแล้วกางลงบนโต๊ะ “พื้นที่ที่พวกท่านอยู่ พื้นที่สี่แห่งในเจียงเป่ยและที่ราบกวนซีทั้งสองแห่ง ถูกเรียกรวมกันว่า ‘เกาะร้างประจิม’ ”

“ตรงนี้คือ ‘หุบเขาปากทางปรโลก’ ท่านเห็นเทือกเขาที่ทอดยาวติดต่อกันทั้งสองฝั่งของหุบเขาปากทางปรโลกไหม เทือกเขาพวกนี้ก็คือร่องรอยของค่ายกล ส่วนหุบเขาที่อยู่ตรงกลางก็คือจุดเชื่อมต่อที่พังทลายลง ตำหนักราตรีนิรันดร์ได้สร้างแนวป้องกันเอาไว้ที่นี่”

“เดิมที...”