บทที่ 161 “มีปัญญาหยิบฉวย ก็ต้องมีชีวิตรอดไปใช้ให้ได้ด้วย”

บทที่ 161 “มีปัญญาหยิบฉวย ก็ต้องมีชีวิตรอดไปใช้ให้ได้ด้วย”

เหมืองพิศวงเป็นการดำรงอยู่ที่มีความพิเศษอย่างยิ่ง ในสนามรบยุคบรรพกาลมีอสูรพิศวงล้มตายเป็นจำนวนมาก เมื่อกาลเวลาผ่านไป หินพิศวงถูกฝังอยู่ใต้ดิน จึงกลายเป็นเหมืองพิศวงขึ้นมาตามหลักการ

ในยุคบรรพกาล เจียงเป่ยคือแนวหน้าแห่งแรกสุด จำนวนเหมืองพิศวงในเจียงเป่ยควรจะมีมากกว่า

แต่ในความเป็นจริงแล้ว

เจียงเป่ยแทบจะไม่มีเหมืองพิศวงปรากฏขึ้นมาเลย ในขณะที่เจียงหนานกลับมีการค้นพบเหมืองพิศวงอยู่เป็นระยะๆ

หลังจากพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

เจ้าหุบเขาราชันโอสถก็ไม่ตื่นตระหนกอีกต่อไป

เขาไม่ได้มีความรู้สึกอยากจะช่วงชิงมาเป็นของตนเองเลยแม้แต่น้อย ด้านหนึ่งเป็นเพราะเขารู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งของเขตแดนฝาน ส่วนอีกด้านหนึ่งก็เป็นเพราะหุบเขาราชันโอสถในตอนนี้กำลังพัฒนาไปได้ด้วยดีมาก แม้จะเทียบไม่ได้กับเขตแดนฝาน แต่เมื่อเทียบกับขุมกำลังอื่นๆ ก็ถือว่าดีกว่ามากแล้ว

คนเราจะมัวแต่มองคนที่อยู่สูงกว่าตลอดไม่ได้หรอก

แบบนั้นจะไปมีที่สิ้นสุดได้อย่างไร