บทที่ 157 แนวป้องกันหมายเลขเจ็ด ความยาวรวม 97 กิโลเมตร

บทที่ 157 แนวป้องกันหมายเลขเจ็ด ความยาวรวม 97 กิโลเมตร

ฝูงลิงแตกกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง ทว่าดวงตาขนาดเท่าโคมไฟของเวยเวย กลับจ้องเขม็งไปที่ราชาลิงที่กำลังเผ่นหนีเข้าไปในป่าลึกอย่างรวดเร็ว มันพุ่งทะยานตามไปติดๆ โดยไม่สนใจฝูงลิงที่แตกฮือไปคนละทิศคนละทางเลยแม้แต่น้อย

ลิงตัวนี้เห็นได้ชัดว่ามีขนาดตัวใหญ่กว่าลิงตัวอื่นๆ มาก สังเกตเห็นได้ง่าย แต่ก็ขี้ขลาดกว่ามากเช่นกัน

เมื่อครู่นี้ตอนที่ฝูงลิงแตกกระเจิง ราชาลิงตัวนี้เป็นตัวแรกที่หันหลังกลับแล้ววิ่งหนีไป

ราชาลิงวิ่งเร็วมาก แต่เวยเวยเร็วกว่า

แม้เวยเวยจะมีขนาดตัวใหญ่โต แต่ความเร็วของมันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย เวลานี้มันเปรียบเสมือนรถไถดินที่กำลังตกอยู่ในสภาวะบ้าคลั่ง พุ่งทะยานเข้าไปในป่าลึก ชนต้นไม้ปลิวว่อนไปไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่

เพียงไม่กี่อึดใจ เวยเวยก็ราวกับแม่ทัพใหญ่ที่คว้าชัยกลับมา ปากที่อ้ากว้างราวกับอ่างเลือดคาบราชาลิงที่กำลังรวยรินเอาไว้ หางของมันตีกระทบพื้นเป็นจังหวะ ท่าทางองอาจห้าวหาญ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ มันคลานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฉินฝาน แล้วคายราชาลิงในปากออกมา

“ทำได้สวยมาก”

เฉินฝานยิ้มมองเวยเวย

การที่เขาพาเวยเวยมาด้วยในครั้งนี้ก็เพราะเหตุผลนี้นี่แหละ เกาะขนาดใหญ่เช่นนี้ไม่แน่ว่าอาจจะมีสัตว์พิสดารอาศัยอยู่