บทที่ 135 เจ้าเตาผิงแห่งเจียงตง

บทที่ 135: "เจ้าเตาผิงแห่งเจียงตง"

"..."

เฉินฝานมองชายชราตรงหน้าด้วยสีหน้าแปลกๆ แต่คิดไปคิดมาก็รับพู่กันที่ชายชรายื่นให้มา กางคำกลอนคู่ไร้อักษรลงบนพื้น นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็จรดพู่กันเขียนลงไป

วรรคแรก: "ค่ำคืนยาวนานแม้มืดมิด ย่อมมีวันสิ้นสุด"

วรรคหลัง: "ความเหน็บหนาวแม้ยาวนาน ย่อมมีวันผลิบาน"

"เอาไปเถอะ"

เขายิ้มแล้วส่งคำกลอนคู่คืนให้ชายชรา พอดีใกล้จะปีใหม่แล้ว ก็เอาไปใช้เป็นคำกลอนปีใหม่ซะเลย คำกลอนคู่นี้ขาดคำขวางไปคำนึง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสมบัติวิเศษชิ้นนี้ขาดไปชิ้นนึงแต่แรก หรือว่าเจ้าของแผงขายไม่ครบกันแน่

จากนั้นเขาก็กวาดสายตามองสมบัติวิเศษที่เหลืออยู่บนแผง

สายตาไปหยุดอยู่ที่สมบัติวิเศษชิ้นหนึ่ง แล้วพูดอย่างสบายๆ

"สมบัติวิเศษชิ้นนี้ดูน่าสนใจดี ข้าจะเอากลับไปประเมินเอง ราคาเท่าไหร่?"