บทที่ 70 “สมกับเป็นเทพเจ้าภูเขาจริงๆ”

บทที่ 70: “สมกับเป็นเทพเจ้าภูเขาจริงๆ”

มันหมอบอยู่บนพื้นดิน ดูราวกับภูเขาเตี้ยๆ สีเขียวเข้มที่หายใจได้

สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือขนาดตัวของมัน

ความยาวมากกว่าจระเข้ทั่วไปหลายเท่า เกล็ดที่หยาบกร้านดูราวกับหินผาโบราณที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างยาวนาน ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ

พวกของโจวมั่วกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อจระเข้ตัวนี้ค่อยๆ คลานเข้ามาใกล้ ร่างกายเกร็งขึ้นเล็กน้อย ความน่าเกรงขามของจระเข้ตัวนี้ดูทรงพลังกว่าหัวหน้าอสูรแห่ศพเสียอีก นี่คือความกลัวทางสรีรวิทยาที่มีต่อขนาดที่ใหญ่โต

ไม่มีใครไม่กลัวภูเขาที่กำลังคลานเข้ามาหาตัวเองหรอก