บทที่ 23 “ข้าได้มันมาแล้ว”

บทที่ 23: “ข้าได้มันมาแล้ว”

หลังจากอสูรลำไผ่กลุ่มนี้ที่บุกเข้ามาในค่ายที่พักถูกกำจัดจนหมด ก็ไม่มีอสูรพิศวงตัวไหนบุกเข้ามาอีกเลย

เสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก็เงียบหายไป

แต่ยังคงมีเสียงเสียดสีดังมาจากความมืดมิดนอกค่ายที่พัก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรังเกียจเพลิงพิศวงเลยเดินอ้อมไป หรือกำลังรวบรวมกำลังเพื่อเตรียมบุกเข้ามาอีกระลอก

“...”

เฉินฝานหรี่ตาลงเล็กน้อย ยืนอยู่ด้านหลังช่องกำแพงเมือง มองลงไปยังซากอสูรพิศวงที่นอนกระจัดกระจายอยู่ด้านล่าง ข้างซากอสูรพิศวงตัวหนึ่งมีวัตถุส่องแสงสีขาวร่วงอยู่

นั่นคือสมบัติวิเศษ

เขาไม่ได้สมบัติวิเศษมานานมากแล้ว