กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Noodle นักแปลน้อย
บทที่ 1: “คุณชาย ข้าชื่อลิงเป๋”
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงระเบิดออกมาจากส่วนลึกของวิญญาณ อากาศเย็นเยียบทิ่มแทงปอดของเขา
เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานสีขาวซีดของโรงพยาบาล หรือความวุ่นวายของผู้คนหลังอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทว่ากลับเป็นความมืดมนสีน้ำตาลหม่นที่เงียบสงัดและกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด!
ท้องฟ้าขุ่นมัว ผืนดินแตกระแหง
วัชพืชสีดำแห้งเหี่ยวไม่กี่ต้นชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยท่าทางบิดเบี้ยว สายลมกรรโชกแรงส่งเสียงคร่ำครวญพัดผ่านทุ่งร้าง พัดฝุ่นแห้งๆ ปลิวว่อน อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของทุ่งร้างที่ผสมผสานระหว่างความตายและสนิมเหล็ก
“นี่...ที่นี่คือที่ไหน?”