เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฟู่ไห่เด้งลูกบอลบนทางเท้าอย่างร่าเริง เฝ้ามองมันลอยขึ้นและลง ขึ้นแล้วก็ลง แม่ของเขาเดินตามหลังมาพลางมองดูเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า
และลูกบอลของเขาก็ยังคงเด้งขึ้นและลง ขึ้นแล้วก็ลง ลงไปแล้วก็กระดอนไปด้านข้าง ไถลลงไปบนถนน
ฟู่ไห่ส่งเสียงอุทานเบา ๆ เมื่อคุมลูกบอลไม่อยู่ แล้วรีบวิ่งออกไปบนถนนเพื่อจะไปเก็บมัน
เขาไม่ได้มองสิ่งอื่นใดรอบตัวเลย สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับลูกบอลของตัวเองแต่เพียงอย่างเดียว
“ฟู่ไห่!” เขาได้ยินเสียงแม่ตะโกนเรียก ทว่าด้วยเหตุผลกลใดไม่ทราบ เสียงของเธอกลับฟังดู... ห่างไกลเหลือเกิน เงียบเกินไปมากเมื่อเทียบกับการที่เธอกำลังตะโกนอยู่
แต่ฟู่ไห่ไม่มีเวลามามัวกังวลเรื่องของเธอหรือลูกบอล เพราะก่อนที่เขาจะได้ทันคิด เสียงที่ดังกว่ามาก ดังกว่าอย่างมหาศาลก็ระเบิดก้องเข้ามาในหู
ปริ๊น! ปริ๊น!
เสียงแตรคุ้นหูของรถยนต์แผดลั่น และศีรษะของฟู่ไห่ก็หันขวับไปด้านข้าง
และสิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือแสงไฟหน้ารถสองดวง ที่อยู่ใกล้เกินไป ใกล้มากจริง ๆ จากนั้นความเจ็บปวดก็แล่นวาบขึ้นมา มันคงอยู่เพียงชั่วครู่