เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อา นี่แหละชีวิต” แกมมา 2 พูดพลางเอนกายพักผ่อนอยู่ในห้อง สวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินกับรองเท้าแตะขนนุ่มสีเข้าชุดกัน
ตอนนี้หุ่นแอนดรอยด์นั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้อง เท้าจุ่มอยู่ในอ่างน้ำยาพิเศษที่กัดคราบสกปรกและสนิมออกได้โดยไม่ทำลายผิวโลหะ ส่วนมือก็ถือแก้วน้ำมันไว้
“อา...” แกมมา 2 เอนหลังพิงเก้าอี้ ปล่อยตัวตามสบาย “ไม่มีอะไรทำลายวันนี้ได้หรอก”
ปัง!
ครู่ต่อมา แกมมา 1 ก็พรวดพราดเข้ามาในห้อง สีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง
แกมมา 2 ถอนหายใจแล้วหยุดรายการ “พูดเร็วไปหน่อยแฮะ ว่าไง 1 มีอะไรให้ฉันช่วย”
“47 นาที” แกมมา 1 บอก “ถ้ารวมเวลาทั้งหมดที่ฉันใช้ไปกับการลาดตระเวนวันนี้ เราทำทุกอย่างได้เร็วขึ้น 47 นาทีถ้านายไปกับฉัน หมายความว่าเวลาที่เสียไปพวกนั้นเอาไปจัดการคดีอาชญากรรมได้อีก”
“อืม ก็มีเหตุผล ก็มีเหตุผล แต่ฉันมีข้อโต้แย้ง” แกมมา 2 ว่า พลางยกนิ้วขึ้นเน้นคำพูด “วันนี้เป็นวันหยุดของฉัน หรือพูดให้ถูกคือวันหยุดของเรา แต่คุณไม่ยอมใช้วันหยุดของตัวเองเลย...”
“เพราะเราไม่จำเป็นต้องใช้” แกมมา 1 ยืนกราน “เราไม่เหนื่อย ไม่ต้องนอน และไม่ต้องกิน เหตุผลเดียวที่เราต้องหยุดก็มีแค่การบำรุงรักษาและซ่อมแซมเป็นครั้งคราวหรือในกรณีฉุกเฉิน”
“ใช่ เราทำแบบนั้นได้...แต่ฉันไม่อยากทำ” แกมมา 2 โต้ “ฉันอยากพักสักวันสองวัน มันดีต่อจิตใจ นายก็รู้”