เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โอชาโกะพูดถูก คืนนั้นการข่มตาหลับเป็นเรื่องยากเย็นจริง ๆ
เทงามิไม่รู้ว่าตัวเองพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่นานแค่ไหน ความรู้สึกนั้นราวกับยาวนานชั่วนิรันดร์ แต่ในที่สุดเธอก็หลับลงจนได้
ปกติเธอเป็นคนตื่นเช้า แต่วันรุ่งขึ้นกลับพบว่าตัวเองตื่นขึ้นมาตอนตี 1:27 น.
น่าอับอายจริง ๆ
เมื่อเห็นเวลาบนนาฬิกา เธอก็กระโดดลงจากเตียงทันทีเพื่อเตรียมตัวเริ่มต้นวันใหม่
แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ เธอไม่ได้อยู่บ้านอีกต่อไปแล้ว ไม่ได้ไปโรงเรียนเก่าของตัวเอง และไม่มีกิจกรรมอะไรที่ต้องทำร่วมกับพ่อแม่อีกแล้ว
เธอ...เธอไม่รู้เลยว่าควรทำอะไรต่อไป รู้สึกแปลกแยกไปเสียทุกอย่าง ราวกับปลาที่หลุดขึ้นมาอยู่บนบก
ลึก ๆ แล้วเธอแค่อยากมุดกลับเข้าไปในผ้าห่มแล้วนอนต่อ หวังว่าพอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งจะพบว่าตัวเองอยู่ในห้องนอนเก่า แต่เธอก็ตบหน้าตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ
ไม่ได้ เธอจะเอาแต่นอนเฉย ๆ ไม่ทำอะไรไม่ได้ เธอต้องเดินหน้าต่อไป แม้จะไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้ควรทำอะไร!
เอาเป็นว่าเริ่มจากเปลี่ยนชุดนอนก่อนก็แล้วกัน