เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นายอยากจะทำอะไรนะ!?” โอชาโกะตะโกนลั่นพลางเบิกตากว้างจ้องมองอิซึคุ
“ฉันอยากใช้เงินกระเป๋าเดียวกันน่ะ” อิซึคุอธิบาย เขาจงใจหลบสายตาไม่มองเธอขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานและจิบกาแฟ “ของของฉันก็เหมือนของของเธอ อะไรทำนองนั้นแหละ ฉันไม่เห็นว่ามันจะมีปัญหาตรงไหนเลย”
โอชาโกะขมวดคิ้ว “อิซึคุ นายก็รู้ว่าฉันอยากทำงานหาเงินด้วยตัวเอง ฉันไม่ชอบรับเงินช่วยเหลือจากใครฟรี ๆ หรอกนะ”
“อย่างแรกเลยนะ ต่อให้เธอไม่ต้องใช้เงิน เธอจะเลิกพยายามเป็นฮีโร่ไหมล่ะ? เธอจะเลิกทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างที่มีเพื่อคนอื่นหรือเปล่า?” อิซึคุถามย้อนกลับไป ในที่สุดเขาก็ยอมสบตากับเธอตรง ๆ
“ก...ก็ ไม่หรอก” โอชาโกะยอมรับ “แต่ว่า...”
“อีกอย่าง มันไม่ใช่เงินช่วยเหลือสักหน่อย ส...ส...สามีภรรยาปกติเขาก็ใช้เงินร่วมกันหรืออะไรป...ประมานนี้นี่นา” อิซึคุพูดติดอ่าง ใบหน้าของเขาแดงก่ำจนต้องหันหน้าหนีแฟนสาวอีกครั้ง
ใบหน้าของโอชาโกะแดงตามทันที “ส...สะ...สามีภรรยาเนี่ยนะ!?”
“ช...ชะ...ใช่ ก็ฉันคิดว่าเราคบกันโดยตั้งใจจะแต่งงานกันนี่” อิซึคุมองเธอด้วยสายตาละห้อย “ฉัน...คิดผิดไปเหรอ?”
“อะ...ไม่ใช่! ฉันหมายถึง เอ่อ อื้อ...อ๊า!?” สมองของโอชาโกะหมุนติ้ว แทบจะมองเห็นควันพวยพุ่งออกมาจากหูของเธอได้เลย “ฉ...ฉ...ฉันหมายถึง...ฉันก็คิดว่านั่นคือเป้าหมายนั่นแหละ พวกเด็ก ๆ ก็เรียกฉันว่าแม่กันหมดแล้ว แล้วฉัน...ฉันก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าจะไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่นายได้ยังไง”
ใบหน้าของทั้งสองกลับยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีกด้วยเหตุผลบางอย่าง