เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอาละ มิโช อ้าปากกว้าง ๆ นะ” มาเรียเอ่ยขณะตักอาหารทารกช้อนเล็ก ๆ พยายามป้อนให้เด็กหญิงผู้มีอาการกลิตช์กระตุก ทว่าทารกน้อยกลับปัดชามจนลอยมาโปะหน้าเธอเต็มเปา
“ไม่!” มิโชปฏิเสธเสียงแข็ง แขนขาเล็กกระจิริดกวัดแกว่งไปมาเพื่อประท้วง
“เฮ้อ” มาเรียครางพลางวางช้อนลงแล้วเดินไปหยิบกระดาษชำระมาเช็ดอาหารทารกที่เปรอะเปื้อนไปทั่วร่าง
ขณะที่เธอกำลังเช็ดอาหารทารกอยู่นั้น โซริก็เดินเข้ามาในห้อง ถือจานแพนเค้กที่ตนเองกำลังเคี้ยวตุ้ย ๆ อยู่อย่างเอร็ดอร่อย “เฮ้ มาเรีย ป้อนเจ้าตัวเปี๊ยกไปถึงไหนแล้ว”
แวบหนึ่ง มาเรียคิดจะแค่ชี้มาที่ตัวเองแทนการตอบคำถาม แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าคนที่คุยด้วยน่าจะมีไอคิวต่ำกว่าทารกในห้องนี้เสียอีก “ไม่เลย โซริ ทุกอย่างไม่ราบรื่นสุด ๆ ไม่ว่าจะป้อนอาหารเด็กแบบไหน ยัยหนูก็ไม่ยอมกินทั้งนั้น!”
“ก็แน่ล่ะ อาหารเด็กมันรสชาติห่วยแตกจะตาย!” โซริกล่าว “มานี่สิ ให้ฉันลองเอง”
โซริเดินตรงเข้าไปหามิโช และเมื่อเธอเข้าใกล้ ดวงตาของทารกน้อยก็เบิกกว้าง จ้องเขม็งไปยังจานแพนเค้กชุ่มเนยและไซรัปจานนั้น
ทว่าก่อนที่โซริจะได้เริ่มป้อนจริง ๆ มาเรียก็ห้ามไว้ “เดี๋ยวสิ เด็กทารกกินแพนเค้กได้ด้วยเหรอ!?”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เด็กทารกก็เป็นมนุษย์ และมนุษย์ก็กินแพนเค้กได้” โซริชี้แจง จับประเด็นผิดฝาผิดตัวไปคนละทิศละทางตามเคย
มาเรียถอนหายใจ “เด็กทารกยังบอบบาง ร่างกายยังพัฒนาไม่เต็มที่ เธอต้องระวังของที่จะให้กิน ไม่อย่างนั้น—”