เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอาละ ได้เวลาไปทำงานแล้ว” อิซึคุพูดพลางเดินออกจากห้องพักเข้าสู่ห้องทำงาน ทว่าเขาก็เห็นสิ่งผิดปกติเข้าทันที “...ซู เด็กคนนั้นอยู่บนโต๊ะผมนานแค่ไหนแล้ว”
“แงงงง!”
ตอนนี้บนโต๊ะของอิซึคุมีเด็กทารกผมขาวที่ร่างกายดูเหมือนกะพริบหายวับไปมาอยู่ ดวงตาดำขลับของเธอก็เป็นเช่นเดียวกัน เด็กน้อยแสนน่ารักถูกห่อด้วยผ้าห่มอย่างมิดชิด และมีโน้ตวางอยู่ด้านบน ซึ่งเขียนไว้เพียงชื่อเดียว
มิชโยะ
“เด็กคนนี้อยู่ตรงนี้ตั้งแต่ฉันมาถึงแล้ว” ซูอธิบายขณะยืนอยู่ข้างโต๊ะ
“แล้วเธอไม่คิดจะบอกผมเลยหรือไง” อิซึคุถอนหายใจ ความอยากยกมือกุมขมับพลันปะทุขึ้นมาและยิ่งทวีแรงกล้า
“คุณกำลังหลับ ฉันได้รับคำสั่งว่าอย่าปลุกคุณ เว้นแต่จะเป็นเหตุฉุกเฉินเร่งด่วน” ซูเตือนเขา
“แล้วเธอไม่คิดหรือไงว่าจู่ ๆ มีเด็กทารกมาโผล่บนโต๊ะผม นั่นเป็นเหตุฉุกเฉินที่ต้องให้ผมจัดการทันที!” อิซึคุถามเธอ พลางรู้สึกได้ว่ากำลังจะปวดหัว
“เด็กไม่ได้ร้องไห้ และดูไม่เหมือนกำลังตกอยู่ในอันตราย อีกทั้งฉันแจ้งไซเรื่องความเป็นไปได้ที่จะมีการละเมิดระบบรักษาความปลอดภัยแล้ว” ซูพูดต่อ
“ข้อแรก นั่นไม่ใช่ประเด็น เราไม่ควรปล่อยเด็กทารกไว้บนโต๊ะผมเฉย ๆ! ข้อสอง ที่บอกว่า ‘ความเป็นไปได้ที่จะมีการละเมิดระบบรักษาความปลอดภัย’ หมายความว่ายังไง! มีเด็กทารกอยู่บนโต๊ะผมนะ ซู! ระบบรักษาความปลอดภัยของเราถูกละเมิดแน่นอนแล้ว!” อิซึคุแทบจะตะโกนด้วยความเหลืออดที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กับเรื่องเหลวไหลนี่