เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นี่ เธอเป็นหนึ่งในพวกสายต่อสู้แถวนี้ใช่ไหม”
“หือ” คิระเหลียวมองไปด้านหลัง พลางวางแซนด์วิชเนยถั่วลง และเห็นว่าชูคุเป็นคนที่ส่งเสียงทักเธอ เขามีสีหน้าหงุดหงิดพอสมควร “เอ่อ ใช่ จะว่าอย่างนั้นก็ได้”
“ถ้าอย่างนั้นจะรังเกียจไหมถ้าจะมาสู้กับฉันสักหน่อย” ชูคุถาม “ฉันเพิ่งเล่นเกมแนวโซลส์บอร์นมา แล้วถ้าไม่ได้ระบายอารมณ์สักหน่อย ฉันคงได้ระเบิดห้องตัวเองพังทั้งห้องแน่”
“ก็เอาสิ แต่ฉันสัญญาแค่ว่าจะไม่ฆ่านายนะ” คิระกล่าวอย่างตรงไปตรงมา
“...รู้ไหม เอาแค่นั้นก็พอแล้ว ไปกันเถอะ” ชูคุพูด
เนื่องจากห้องจำลองการต่อสู้ยังอยู่ระหว่างการซ่อมแซม ทั้งสองจึงต้องมาประลองกันที่ลานโล่งในป่า
‘ฉันจำไม่ได้ว่าหมอนี่เคยบอกว่าอยากเป็นฮีโร่นะ เพราะงั้นเขาคงไม่ได้เก่งกาจเรื่องการต่อสู้ขนาดนั้นหรอก’ นิเสะช่วยวิเคราะห์ ‘เธอจะออมมือให้เขาใช่ไหม’
‘ฉันก็บอกแล้วไงว่าจะไม่ฆ่าเขาน่ะ’ คิระเตือนความจำอีกฝ่าย
‘คิระ เธอเป็นมือสังหารที่ผ่านการฝึกฝนมานะ ออมมือให้เด็กมันหน่อยเถอะ’ นิเสะบอกเธอ
‘ก็ได้’ คิระถอนหายใจ “นายเริ่มเปิดฉากโจมตีก่อนได้เลย”