เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คิบะกำลังเพลิดเพลินกับงานเลี้ยงน้ำชาข้างนอกกับชิรุคุและคาโนะ โดยมีฮินาตะคอยอยู่เคียงข้างตามปกติ
“รู้สึกอย่างไรบ้างคิบะ ฉันไม่ได้ดูเทปบันทึกภาพหรอกนะ แต่ฉันพอจะจินตนาการได้เลยว่าเจ้าคนเถื่อนนั่นทำร้ายคุณหนักหนาแค่ไหน” คาโนะถามขณะจิบเลือดในถ้วยน้ำชาของเธอ
“มันก็แค่แผลถลอกน่ะ ฉันสบายดีแล้ว” คิบะโกหก ทั้งที่จริงแล้วเธอยังจำความเจ็บปวดนั้นได้อย่างชัดเจน จนถึงขั้นที่รู้สึกถึงความเจ็บปวดลวงได้ในบางจังหวะ แม้แต่ตอนนี้เพียงแค่พูดถึงมัน เธอยังต้องฝืนให้รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า “ช่างเถอะ ฉัน...”
“โย่”
รอยยิ้มของคิบะจางหายไปทันทีเมื่อพวกเขาเห็นโยชินะกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ
“โอ้ ต้องการอะไรจากฉันอีกล่ะ” คิบะเกือบจะขู่ฟ่อออกมา
โยชินะซุกมือทั้งสองข้างในกระเป๋ากางเกงแล้วหันหน้าหนี เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ขณะเตรียมใจเข้าสู่ดินแดนใหม่ “ฉัน... ฉัน... ฉันขอโทษ”
สิ่งนั้นทำให้ทุกคนมองมาที่เธอด้วยความประหลาดใจ โดยเฉพาะคิบะ
“ฉ-ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า เธอขอโทษงั้นเหรอ” คิบะถามด้วยความไม่อยากเชื่อ
“อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปหน่อยเลย” โยชินะคำราม “มันแค่... ฉันขอโทษที่ทำเกินไปในการต่อสู้ของเรา... และฉันขอโทษที่เรียกพวกคุณว่าเป็นตัวประหลาดและสัตว์ร้าย”