เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ถูกต้องอีกแล้วนะจ๊ะยอนดะ”
ยอนดะชอบโรงเรียนมาก
บางทีอาจเป็นเพราะเธอเป็นเด็กอายุห้าขวบที่ฉลาดที่สุดในละแวกนี้ แต่เธอไม่เคยเบื่อเลยที่จะได้ยินคุณครูเอ่ยชมเวลาที่เธอตอบถูก
“เอาละจ้ะเด็ก ๆ มีใครบอกครูได้บ้างว่านี่คืออะไร” คุณครูเอ่ยถามพลางชี้ไปที่กระดานดำ
ยอนดะยกมือขึ้นพร้อมกับอ้าปากเตรียมจะตอบคำถาม
ทว่าทันใดนั้น โลกของเธอก็เปลี่ยนไปโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า
อูอาอูบเจเฮเอกยีโลฮ์ทาเทคูอาพูบเธอกิลูกยีอาอูด!
จู่ ๆ ยอนดะก็ได้ยินเสียงดังอื้ออึงมาจากทุกทิศทาง มันเป็นเสียงสับสนอลหม่านที่ฟังดูเหมือนคำพูด แต่มีผู้คนพูดพร้อมกันมากเกินไปจนกลายเป็นเสียงพึมพำไม่เป็นภาษาที่ฟังไม่ได้ศัพท์
เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!? ยอนดะสับสนไปชั่วขณะ แต่ความสับสนนั้นก็เปลี่ยนเป็นความกลัวอย่างรวดเร็ว ขณะที่เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนกเพื่อหาต้นตอของเสียงอันน่าสะพรึงกลัวนี้ เสียงอะไรกันเนี่ย!?
คนอื่น ๆ ในห้องเรียนก็ดูตกใจไม่แพ้กัน แต่แทนที่จะมองหาต้นเสียง พวกเขากลับพากันจ้องมองมาที่เธอ