เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฟุคุควรจะรู้ดีกว่านี้ว่าไม่ควรตกใจกับอะไรก็ตามที่มูลนิธิมิโดริยะอีกต่อไป
สถานที่แห่งนี้เปรียบเสมือนศูนย์กลางของกิจกรรมที่วุ่นวายและเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน และฟุคุอยากจะคิดว่าเธอชินกับเรื่องพวกนี้ในระดับหนึ่งแล้ว
ซึ่งนั่นน่าจะเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงสามารถระงับอัตลักษณ์ไม่ให้ทำงานตอนที่เดินเข้าครัวแต่เช้าตรู่แล้วพบชายปีศาจสูง 8 ฟุตกำลังเตรียมซุปหม้อใหญ่ได้
เธอทำได้เพียงแค่กรีดร้องสุดเสียง “อ๊ากกกกกกกกกกกกก!”
“กะ!? หยุดเสียงน่ารังเกียจนั่นเดี๋ยวนี้! ก่อนที่หูข้าจะเหี่ยวเฉาและดับสูญ” ปีศาจคำรามพร้อมจ้องมองฟุคุอย่างคุกคาม น้ำเสียงของเขาทั้งดังและทุ้มลึกราวกับมังกรที่พูดสำเนียงอังกฤษ
ฟุคุตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว สิ่งเดียวที่ทำได้คือสั่นสะท้านและเงยหน้ามองคนที่อยู่ตรงหน้า
อย่างที่กล่าวไปก่อนหน้านี้ เขาทั้งสูงและตัวใหญ่มาก แขนและหน้าอกของเขาหนาและกำยำ
เขาสวมชุดเชฟสีแดงรวมถึงหมวกเชฟใบเล็ก แต่ที่แปลกคือเขายังสวมผ้าคลุมสีม่วงซึ่งดูไม่เข้าพวกเอาเสียเลย
ด้วยชุดที่ปกคลุมร่างกายส่วนใหญ่ ฟุคุจึงเห็นเพียงใบหน้าและมือของเขาเท่านั้น
เขามีผิวสีเขียวและเล็บยาวแหลมคมเหมือนกรงเล็บ