เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันได้ยินมาว่าเธอกำลังสงสัยว่า ตอนนี้ตัดสินใจใช้ชีวิตของตัวเองแล้วจะหาอะไรทำสนุก ๆ ได้บ้าง” คิโอคุกล่าว ขณะกลับมานั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะตัวเล็กของตัวเองอีกครั้ง โดยมีคิระนั่งอยู่ตรงข้าม “ถ้าอย่างนั้นเธอมาถูกที่แล้ว”
“ฉันไม่ได้มาหาเธอ เธอต่างหากที่ลากฉันเข้ามา แล้วเธอรู้เรื่องนั้นได้ยังไง” คิระถาม รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับการรุกล้ำเข้ามาอย่างกะทันหันของคิโอคุ
“ฉันกับยอนดะคุยกัน” คิโอคุยักไหล่ “เอาเถอะ ฉันวางแผนเรื่องที่จะ...”
คิโอคุหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหยิบบทที่เขียนไว้ขึ้นมาอ่านทวน “ปรับตัว! คำนี้แหละ! ฉันวางแผนว่าจะปรับตัวเธอให้เข้ากับคนอื่น ตอนที่เธอตัดสินใจว่าจะออกมาใช้ชีวิตให้มากขึ้น”
“ถ้าเรื่องนั้นไม่เกิดขึ้นล่ะ” คิระทำปากยื่น
“มันต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว ไม่มีทางที่เธอจะมีความสุขกับการมองคนอื่นใช้ชีวิตแทนตัวเองหรอก” คิโอคุกล่าว “และที่มูลนิธิมิโดริยะ ความสุขเป็นสิ่งที่บังคับ ทุกคนต้องทำตามกฎ”
ฉันไม่ชอบเด็กคนนี้เลย คิระคิด
เธอออกจะ...เยอะไปหน่อย นิเสะยอมรับ
“ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มคุยกันก่อน เธอชอบทำอะไรเมื่อก่อนที่จะมาที่นี่” คิโอคุถาม
“ไม่มี” คิระตอบอย่างไร้อารมณ์ “ฉันเรียน ฝึกฝน หรือออกไปทำภารกิจ ไม่ได้ทำอะไรนอกเหนือจากนั้น ฉันทำอย่างอื่นนอกเหนือจากนั้นไม่ได้ และฉันก็ไม่เคยชอบทำสักอย่าง”