เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ในบรรดาอาหารทั้งหมดที่เลือกได้สำหรับการประชุมของเรา ฉันไม่คิดเลยว่านายจะเลือกพิซซ่า” อิซึคุพูดกับกิซาขณะนั่งอยู่บนโซฟาในห้องทำงาน โดยมีพิซซ่าสองกล่องวางอยู่บนโต๊ะระหว่างพวกเขา
“ข้อแรก ฉันไม่ได้วางตัวเหนือเรื่องพวกนี้จนกินของอร่อยไม่ได้ ข้อสอง ของอร่อยช่วยคลายเครียดได้ดี และข้อสาม มะเขือเทศดีต่อความดันโลหิตมาก ซึ่งตอนนี้คนที่นายเป็นห่วงกำลังมีปัญหาเรื่องนี้อยู่” กิซาพูดพลางแบ่งพิซซ่าให้ทั้งคู่
“ก็เถียงไม่ออก” อิซึคุถอนหายใจ พยายามไม่ให้น้ำเสียงเผยความหงุดหงิด “แต่ฉันอยากเข้าเรื่องเลย ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่ามือจะพร้อม?”
“น่าจะอีกสองสามเดือน” กิซาตอบ “อย่างที่บอก ฉันจะไม่ยอมลดมาตรฐานการฝึก”
“ไม่มีอะไรที่ฉันทำให้มันเร็วขึ้นได้เลยหรือ?” อิซึคุถาม มือกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
“ตอนนี้ยังไม่มี สิ่งที่จำเป็นคือเวลา” กิซาตอบ “ทีนี้บอกฉันหน่อย นายเข้าใจเจตนาของการโจมตีครั้งล่าสุดหรือเปล่า?”
อิซึคุสูดลมหายใจ พยายามสงบสติอารมณ์ก่อนตอบ “พวกมันกำลังพยายามทำให้ฉันพลาด”
เป็นไปได้ยากที่ทีมของ M.L.A. จะฆ่าเด็กทั้งสี่คนกับบอดี้การ์ดของเขาได้ ถึงจะส่งโนมุที่อ่อนแอมาโจมตีก็ตาม
แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องนี้ก็ทำให้อิซึคุเดือดดาลอย่างที่สุดได้สำเร็จ
ตอนนี้อิซึคุอยู่บนจุดสูงสุดของโลก แต่ยิ่งอยู่สูงเท่าไร เวลาสะดุดล้มก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น