เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โอชาโกะนอนรออยู่บนเตียงในโรงพยาบาล เธอเพิ่งฟื้นได้ไม่นาน แต่รู้ว่าอีกไม่นานก็ไม่ต้องรอแล้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เธอยิ้ม “เข้ามาได้”
ราวกับนัดกันไว้ อิซึคุก็เดินเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้ ดอกไม้ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นสีม่วงแต้มจุดสีขาวระยิบระยับ
“ขอโทษที่มาช้า ฉัน เอ่อ…ต้องเตรียมพวกนี้ให้เรียบร้อยก่อน” อิซึคุพูดพลางเดินเข้ามา แล้วยื่นช่อดอกไม้ให้เธอ “เป็นดอกไม้พิเศษที่ปลูกด้วยวิธีเกษตรกรรมแบบแฟร็กทัล เรียกว่าทางช้างเผือกอบเชย”
“ทำไมถึง…อ๋อ” โอชาโกะพูดเมื่อได้กลิ่นดอกไม้ “เพราะมันหอมกลิ่นอบเชยนี่เอง น่ารักดี ฉันชอบ”
“ดีใจที่เธอชอบ” อิซึคุลากเก้าอี้มาข้างเตียง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง “ฉันดีใจเหลือเกินที่เธอไม่เป็นไร”
โอชาโกะวางช่อดอกไม้ลง แล้วลูบผมเขาเบา ๆ “นี่ ฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอก”
“เธอห้ามตายเด็ดขาด ฉันว่าฉันคงเสียสติจริง ๆ” อิซึคุพูดพลางมองโอชาโกะด้วยแววตาเศร้า
“โธ่ อิซึคุ” โอชาโกะยังคงสางมือผ่านเส้นผมของเขา ลูบปลอบจนเขาซบศีรษะลงบนตักเธอ “พอฉันออกจากที่นี่แล้ว ฉันอยากไปสวนสาธารณะ เรารักพวกเด็ก ๆ ก็จริง แต่ฉันว่าเราอยากได้เวลาสงบ ๆ กันบ้าง”