เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอาละ เรียบร้อยหมดแล้ว” โอชาโกะถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดก็เก็บข้าวของทุกอย่างใส่กล่องเสร็จ ก่อนจะรวบรวมไว้ในห้องนั่งเล่น
ใช้เวลาไม่นานนัก ส่วนใหญ่เป็นเพราะเธอมีข้าวของไม่มาก อีกทั้งพ่อแม่ยังช่วยด้วย จึงจัดการเสร็จภายในไม่กี่ชั่วโมง
“ฟังนะ พ่อสนับสนุนความสัมพันธ์ของลูกกับเขาอะไรพวกนั้น แต่พวกเธอไม่คิดว่ามันเร็วไปหน่อยหรือ?” พ่อของเธอถาม “เพิ่งสารภาพรักกันก็จะย้ายไปอยู่ด้วยกันแล้ว? น่าจะรอสักปีหรืออะไรทำนองนั้นก่อนหรือเปล่า?”
“พ่อ ไม่เป็นไรหรอก อิซึคุต้องการคนคอยสนับสนุน แล้วฉันก็อยากอยู่ตรงนั้นเพื่อลูก ๆ ตอนที่พวกเขาต้องการฉัน” โอชาโกะอธิบาย “อีกอย่าง ถ้าปล่อยอิซึคุไว้คนเดียว เขาอาจพยายามทำทุกอย่างด้วยตัวเองอีก”
“ลูกนี่เลือกคนรักได้น่าสนใจจริง ๆ นะจ๊ะ” แม่ของเธอพูดพลางยิ้มเอ็นดู “แม่ภูมิใจมากที่ในที่สุดลูกก็สารภาพรักแล้ว! ลูกน้อยของแม่โตเป็นผู้ใหญ่เร็วเหลือเกิน! แถมยังทำให้เรามีหลานแล้วด้วย!”