เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันว่าแล้ว! ฉันว่าแล้วเชียว!” ชิรุคุตะโกนพลางกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ “ในที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้!”
“แหม ดีใจนะที่เธอมีความสุขขนาดนี้” โอชาโกะหัวเราะคิกคัก มองดูการเต้นอันกระตือรือร้นของชิรุคุด้วยความอบอุ่นที่เอ่อล้นในหัวใจ
เธอรู้สึก...โล่งอกมากจริง ๆ หลังจากสารภาพรักกับอิซึคุ เหมือนได้ระบายลมหายใจที่กลั้นเอาไว้นานแสนนาน นานเสียจนเกือบจะทำให้เธอขาดใจตาย ทว่าก็ไม่เคยเกิดขึ้นจริง
ดังนั้นตอนนี้เธอจึงรู้สึก...ดีมากจริง ๆ แม้จะยังมีความกลัวอยู่บ้าง กลัวว่าจะทำทุกอย่างพัง กลัวว่าจะล้ำเส้น หรือทำให้คนที่เธออยากช่วยเหลือต้องผิดหวัง
แต่ความรู้สึกเหล่านั้นกลับถูกกลบฝังด้วยคลื่นความมั่นใจที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน และความรู้สึกรับผิดชอบที่เธอมีต่อครอบครัว “ใหม่” ของเธอ
สิ่งแรกที่ต้องทำคือเธอต้องบอกทุกคน และแน่นอนว่าคนแรกที่ต้องบอกก็คือชิรุคุ
“ยินดีด้วยนะ!” คาโนะปรบมือพลางบินร่อนลงมาหลังจากแขวนชุดเดรสตัวหนึ่งไว้บนตะขอบนกำแพง “ฉันดีใจมากเลยที่ในที่สุดพวกเธอสองคนก็ได้คบกัน ได้โปรดดูแลพวกเราและคุณมิโดริยะด้วยนะ ไม่อย่างนั้นละก็เจอดีย่อแน่”
“จะดูแลอย่างดีเลย ฉันจะเป็น เอ่อ...คุณแม่ที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้นะ” โอชาโกะหน้าแดง เธอรู้ดีแก่ใจว่าการเดตกับอิซึคุนั้นโดยเนื้อแท้แล้วหมายถึงการกลายเป็นแม่คน และแม้ความคิดนั้นจะทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่เธอก็รักเด็ก ๆ เหล่านี้มากพอ ๆ กับที่รักอิซึคุ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไร