เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันตายแล้ว!” ฟูไห่ตะโกน ขณะที่เขากับฟูกลับมาอยู่ในห้องที่ใช้ร่วมกันภายในร่างของตัวเองอีกครั้ง “ฉันตายแล้ว!”
อืม เขารับมือกับเรื่องนี้ได้แย่พอ ๆ กับที่ฉันคิดไว้เลย ฟูคิด
ตอนนี้ฟูไห่เอาแต่พูดว่า “ฉันตายแล้ว” ซ้ำไปซ้ำมานานประมาณสิบนาทีแล้ว เขาขดตัวอยู่ในท่าทารกและโยกตัวไปมา ส่วนฟูก็คอยตบหลังเขาเบา ๆ พยายามปลอบให้สงบลง
“ไม่เป็นไร ตอนนี้นายไม่ได้ตายแล้ว” ฟูบอกเขา “อีกไม่นานนายก็จะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ทันทีที่พวกเขาหาวิธีดึงวิญญาณของนายออกจากร่างนี้ได้”
“พวกเขาจะดึงวิญญาณฉันออกไป!” ฟูไห่ร้องคร่ำครวญ น้ำตาไหลพรากออกจากดวงตาราวกับสายน้ำ
“ก็จริง พอพูดออกมาตรง ๆ แล้ว ฉันก็รู้สึกว่ามันไม่ได้ช่วยให้สบายใจขึ้นเลยแฮะ” ฟูถอนหายใจ
ฟูจนปัญญาอีกครั้งว่าจะรับมือกับเรื่องนี้อย่างไร ควรพูดอะไรเพื่อปลอบคนที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองตายไปแล้ว และตอนนี้กำลังจะถูกดึงวิญญาณออกจากร่างเพื่อนำไปใส่ในร่างใหม่กันล่ะ
ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงรอ
หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง ในที่สุดฟูไห่ก็เริ่มสงบลง หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขาร้องไห้มากเสียจนหมดแรงไปเอง
“...ตอนนี้พวกเรารวยแล้วนะ” ฟูพูด หวังว่าจะเบี่ยงเบนความสนใจของเด็กชายอีกคนได้