เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉันได้ยินมาว่ามีคนไม่พอใจที่เรื่องนี้ค่อย ๆ ออกห่างจากเหล่าเด็ก ๆ
ซึ่งก็เป็นแบบนั้นอยู่บ้าง เรื่องนี้ยังคงมีพวกเขาเป็นศูนย์กลางอยู่ แต่ขอบเขตของเรื่องขยายออกไปจนทำให้เด็ก ๆ ไม่ได้มีบทอยู่พักหนึ่ง
แต่ถึงเรื่องนี้จะห่างไกลจากสิ่งที่เคยเป็นในตอนแรก มันก็ยังไม่ได้เปลี่ยนไปเสียทีเดียว
เรื่องนี้เป็นและจะเป็นแหล่งระบายทุกไอเดียบ้า ๆ ที่ผุดขึ้นวนเวียนอยู่ในหัวของฉันเสมอ
และเรื่องนั้นจะไม่เปลี่ยนไปในเร็ว ๆ นี้
ดังนั้นหากคุณต้องการประสบการณ์การอ่านที่เน้นเนื้อเรื่องมากกว่านี้ ฉันก็ต้องขอโทษด้วย แต่มันคงไม่เกิดขึ้น และฉันเข้าใจเต็มที่หากคุณต้องการหยุดอ่าน เพียงแค่ช่วยแสดงความสุภาพด้วย
ในแง่ดี ยังมีเรื่องอื่นอีกมากมายที่มีเนื้อหาคล้ายกับเรื่องนี้หรือได้รับแรงบันดาลใจโดยตรงจากเรื่องนี้ ซึ่งน่าจะเน้นไปที่เหล่าเด็ก ๆ มากกว่า อย่างน้อยก็ยังมีเรื่องเหล่านั้น
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้แล้ว ก็เข้าสู่เนื้อเรื่องกัน
“อุรารากะ อาซุย ฉันอยากให้พวกเธอช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของสัตว์ประหลาดระหว่างที่ฉันจัดการบางอย่าง” โมโมะกล่าวขณะใช้โล่ป้องกันโคลนพิษที่มังกรพ่นใส่ “แต่อย่าทำให้ชุดเสียหาย หากมีรูเปิดแม้เพียงเล็กน้อย พวกเธออาจตายได้ อุรารากะ พยายามอย่าใช้พลังของพวกเรามากเกินไป”
ทำไมทุกอย่างถึงง่ายดายบ้างไม่ได้เลยนะ อุรารากะคร่ำครวญในใจ