เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ยินดีด้วยนะโอชาโกะ!” อิซึคุกับออลไมท์ปรบมือขณะที่ทั้งสองคนรวมถึงตัวโอชาโกะเองนั่งอยู่ในห้องทำงานของอิซึคุ เพื่อพูดคุยและเฉลิมฉลองที่โอชาโกะสอบได้ใบอนุญาตชั่วคราว
“ขอบใจนะทุกคน” โอชาโกะส่งยิ้มอ่อนแรงให้ทั้งคู่ ตามความจริงแล้ว เธอหมดแรงจากการสอบอย่างสิ้นเชิง “อีกอย่างนะ อิซึคุ ไอ้สัตว์ประหลาดพืชระเบิดได้พวกนั้นมันอะไรกันเนี่ย!?”
“อ๋อ ไซไบแมนเหรอ ใช่แล้ว นักวิทยาศาสตร์ของฉันเพาะพวกมันขึ้นมาระหว่างการทดลองน่ะ” อิซึคุอธิบาย “เนื่องจากทางก.ค.ฮ. ขอสัตว์ประหลาดมาจำนวนหนึ่ง เราก็เลยคิดว่าพวกมันน่าจะใช้การได้ดี”
“แปลว่านายมีของพรรค์นั้นวางเกลื่อนกลาดอยู่ในห้องทดลองพืชงั้นเหรอ?” โอชาโกะถาม ทั้งสับสนและรู้สึกขนลุกกับความคิดที่ว่าห้องทดลองแห่งนั้นมีสัตว์ประหลาดพืชซุกซ่อนอยู่ข้างใน
“ใช่ แต่เร็ว ๆ นี้เราจะย้ายพวกมันทั้งหมดไปที่เกาะแองเจิลแล้วล่ะ” อิซึคุอธิบาย “หวังว่าปีหน้าเราจะได้สัตว์ประหลาดจากที่นั่นมาใช้ในการสอบเพิ่มเติมนะ”
“ก็พยายามอย่าให้มันหลุดโลกเกินไปแล้วกันนะ” โอชาโกะหัวเราะแห้ง ๆ พลางรู้สึกเห็นใจรุ่นน้องผู้น่าสงสารที่ต้องมาสอบบททดสอบนี้ในอนาคตขึ้นมานิด ๆ
“ดูเหมือนว่าพวกเธอทุกคนจะได้เวลาพักผ่อนกันสักหน่อยแล้วนะ” ออลไมท์กล่าว “ตอนนี้เธอตั้งใจจะทำอะไรต่อล่ะ แม่หนูอุรารากะ?”