เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันหวังว่าตัวเองจะเกิดมาพร้อมพลังพวกนี้แทนที่จะเกิดมาพร้อมโรคประหลาด” เลตอบด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยสบอารมณ์ “ชีวิตฉันคงง่ายขึ้นเยอะ ไม่ต้องมาพัวพันกับเรื่องเดินทางข้ามเวลาอะไรพวกนี้”
“แต่ถ้าเป็นแบบนั้น รัฐบาลคงตามล่าตัวนายไม่ใช่เหรอ?” ยามิทักท้วง
“ถ้าฉันเกิดมาพร้อมพลังนี้ตั้งแต่แรก ฉันก็คงใช้มันได้เก่งกว่านี้ แล้วก็ไม่มีใครทำอะไรฉันได้!” เลพูดอย่างมั่นใจ “หมายถึงตอนนี้ฉันก็กันกระสุนได้ แถมยังเทเลพอร์ตได้อีก พวกนั้นจะทำอะไรฉันได้ล่ะ? ยิงนิวเคลียร์ใส่ฉันหรือไง? ฝันไปเถอะ!”
ยามิถอนหายใจ คำพูดที่ว่าอะไรนะ? อ้อ ใช่ ความหยิ่งยโสมักนำมาซึ่งความพินาศ
“ฉันอยากโตขึ้นเป็นฮีโร่สาวที่สวยสุด ๆ และสุดยอดสุด ๆ!” ฮิมิโกะตอบอย่างกระตือรือร้น
“เธออยากเป็นฮีโร่เหรอ?” ยามิถาม
ฮิมิโกะพยักหน้า “คุณอิซึคุบอกว่านี่เป็นหนทางเดียวที่ฉันจะใช้มีดแทงคนได้โดยไม่ต้องเดือดร้อน”
“ฟังดูมีเหตุผลดี” ยามิกล่าว “มั้งนะ”
“แล้วคุณกิซะก็บอกว่าฉันมีศักยภาพสูงมากด้วย!” ฮิมิโกะเผย “เขาบอกว่าฉันมีปฏิกิริยาตอบสนองที่ยอดเยี่ยมสุด ๆ อะไรทำนองนั้น!”
“ก็ดีแล้ว” ยามิกล่าว ขอแค่เธอไม่เดินซ้ำรอยตัวเองในอดีตก็พอ ฉันจะสนับสนุนเธอจนถึงที่สุด