เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันนี้ยามิทำการทดลองอย่างหนึ่ง เพื่อพยายามทำความเข้าใจผู้คนในเชิงจิตวิทยา
“ขอบคุณที่มานะ” ยามิพูดขณะที่เขาและเอรินั่งอยู่ในห้องของเขา
“ไม่เป็นไร นายบอกว่าอยากถามอะไรฉันสักอย่างเหรอ” เอริถาม
ยามิพยักหน้า “ถ้าเธอขอพรได้หนึ่งข้อ จะเป็นอะไร โทษที มันจะเป็นอะไร พรที่เห็นแก่ตัวเท่านั้นนะ”
“นั่นมัน... พรที่เห็นแก่ตัวเหรอ” เอริครุ่นคิดถึงเรื่องนั้น อะไรคือสิ่งที่เธอต้องการเป็นการส่วนตัว โดยไม่ได้ทำเพื่อคนอื่นกันนะ
เธออาจจะขอให้สามารถควบคุมอัตลักษณ์ของตัวเองได้ แต่แบบนั้นนับเป็นพรที่เห็นแก่ตัวหรือเปล่า เธอไม่ได้ใช้อัตลักษณ์ของตัวเองทำอย่างอื่นนอกจากช่วยคนอื่นเลย ดังนั้นมันจึงนับไม่ได้จริง ๆ
อาจจะเป็นสิ่งของหรือเปล่า อะไรคือสิ่งที่เธออยากได้ แต่ยังไม่มี และไม่สามารถหาซื้อได้ง่าย ๆ
มีเพียงสิ่งเดียวที่ผุดขึ้นมาในใจ
“แอปเปิลสีทอง” เอริพูดออกมา น้ำลายของเธอเริ่มสอเล็กน้อย “ฉันอยากลองชิมมาตลอดเลย แอปเปิลสีทองที่สมบูรณ์แบบน่ะ”
“แอปเปิลสีทอง” ยามิจดบันทึกไว้ “โอเค ขอบคุณนะ เธอไปได้แล้ว”