เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อึก” เลครางออกมาเบา ๆ ขณะลืมตาขึ้น “หัวฉัน”
“เล!” ก่อนที่เลจะทันตั้งสติ มาเรียก็โผเข้ากอดเขาอย่างรวดเร็ว แขนทั้งสองโอบรอบร่างเล็ก ๆ ของเขาไว้แน่น
“โอ๊ย! มาเรีย! เบาเสียงหน่อยได้ไหม หัวฉันปวด!” เลบ่นพลางกอดเธอตอบ พร้อมกับกวาดตามองไปรอบห้อง เขากำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องพยาบาลของมูลนิธิมิโดริยะ “ที่นี่ที่ไหน? พวกเราหนีออกมาจาก G.U.N. ได้แล้วเหรอ?”
“ใช่ ต้องขอบคุณเธอ ตอนนี้พวกเราปลอดภัยแล้ว” มาเรียยืนยันพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน แต่เลสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติในดวงตาของเธอ
“มาเรีย เกิดอะไรขึ้น?” เลถาม “พวกเราอยู่ที่ไหน?”
“เรื่องนั้น...อธิบายยากมาก” มาเรียพูดพลางขมวดคิ้ว “แม้แต่ฉันเองก็ยังไม่เข้าใจทั้งหมดเหมือนกัน บางทีเราควรรอให้เขามาก่อนจะดีกว่า”
เลกำลังจะถามว่า ‘เขา’ ที่ว่าคือใคร ทันใดนั้นอิซึคุก็ปรากฏตัวขึ้น “ไง ดูเหมือนในที่สุดเขาก็ตื่นแล้วนะ พวกคุณสองคนมาที่ห้องทำงานของผมได้เลย เราค่อยคุยกันที่นั่น”
“นายเป็นใคร?” เลถามด้วยน้ำเสียงกล่าวหา พร้อมจ้องอิซึคุเขม็ง
“อ้อ ขอโทษที ผมชื่อมิโดริยะ อิซึคุ และทุกอย่างในบริเวณนี้เป็นของผม” อิซึคุอธิบาย “ผมจะเล่ารายละเอียดเพิ่มเติมให้ฟังที่ห้องทำงาน เชิญตามผมมาได้เลย เว้นแต่พวกคุณอยากใช้เวลาอยู่ด้วยกันอีกสักหน่อย แบบนั้นก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน”