เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฮ้าววววว” ฟุตาบะบิดขี้เกียจหลังจากตรวจทานผลการคำนวณบางส่วนเสร็จสิ้น พลางทิ้งตัวลงนั่งในห้องทำงานของเธอ
ช่วงนี้เธอยุ่งมากพอสมควร เพราะอย่างไรเสียงานของเธอก็เป็นรากฐานให้กับโปรเจกต์อื่น ๆ อีกตั้งหลายโครงการ
“เฮ้อ เร็นเอาฉันตายแน่ที่อยู่ดึกขนาดนี้” ฟุตาบะพึมพำขณะจิบกาแฟ “แต่เขานั่นแหละที่เป็นคนเอากาแฟมาให้ฉัน เพราะงั้นโทษตัวเองไปก็แล้วกัน”
เมื่อเติมพลังงานเข้าสู่ร่างกายเรียบร้อย ฟุตาบะก็กลับไปทำงานต่อ
หรืออย่างน้อยเธอก็ควรจะได้ทำเช่นนั้น
ชูม!
ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าพลันสว่างวาบไปทั่วทั้งห้องจากทางด้านหลังของฟุตาบะ “เอ๊ะ?”
ฟุตาบะลุกขึ้นยืนแล้วหันกลับไป และได้เห็นร่างสองร่างถูกห่อหุ้มอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง เมื่อแสงจางลง ภาพของสองคนที่ปรากฏตัวขึ้นในห้องทดลองของเธอก็แจ่มชัดขึ้น
คนหนึ่งเป็นเด็กสาววัยรุ่นผมบลอนด์ในชุดกระโปรงสีน้ำเงิน มีดวงตาสีฟ้าสดใสและสวมที่คาดผมสีน้ำเงิน
อีกคนเป็นเด็กชายตัวเล็กผมชี้ฟูสีดำแซมปลายแดง เขาสวมชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาลและดูอาการร่อแร่เอาการ เหงื่อของเขาไหลโซมราวกับอยู่ในห้องซาวน่า ลมหายใจหนักหน่วงและติดขัด ดวงตาเปิดอยู่เพียงครึ่งเดียวดูเหมือนพยายามฝืนไม่ให้หมดสติ แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือข้อเท็จจริงที่ว่าเขาเหมือนกำลังถือเคออสเอเมอรัลด์อยู่