เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ขอบคุณทั้งสองคนที่มา” อิซึคุนั่งอยู่ในห้องทำงานกับโอชาโกะและออลไมท์ ทั้งสามกำลังจิบชาที่เขาชงเตรียมไว้ล่วงหน้า
“ไม่มีปัญหา! ต้องขอโทษด้วยที่ช่วงนี้ไม่ได้แวะมาบ่อย ๆ” โอชาโกะกล่าวขอโทษ
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร พวกคุณทั้งสองคนต่างก็ยุ่งมากอยู่แล้ว” อิซึคุกล่าวปลอบ “ถ้าจะมีใครต้องขอโทษก็คงเป็นผมที่เรียกพวกคุณมาที่นี่...แต่ผมมีเรื่องสำคัญที่อยากปรึกษาทั้งสองคน”
“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร มิโดริยะรุ่นน้อง นายวางใจพวกเราได้เลย” ออลไมท์บอกเขาพร้อมรอยยิ้ม
อิซึคุถอนหายใจ ความรู้สึกผิดที่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ บีบรัดหัวใจของเขา “ช่วงหลังมานี้...ผมกับเนซึร่วมมือกันทำบางอย่างอยู่”
“อืม นายทำงานร่วมกับยูเออยู่นี่” ออลไมท์กล่าว
“ไม่ใช่ ผมหมายถึงทำงานร่วมกับเนซึ ไม่ใช่กับยูเอทั้งหมด” อิซึคุชี้แจง “เป็นความลับ”
“อ้อ” รูม่านตาของออลไมท์หดเล็กลง เมื่อเริ่มตระหนักได้ว่าสิ่งที่คำพูดนั้นสื่อถึงคงไม่ใช่เรื่องดีแน่
โอชาโกะยังคงเงียบ เธอสงสัยว่าเรื่องนี้กำลังจะนำไปสู่จุดไหน
“พวกคุณยังจำเรื่องที่โจรสลัดเวหาบุกเข้ามาขโมยเรือโจรสลัดบินได้ของผมได้ไหม?” อิซึคุถาม “คือว่า...ความจริงแล้วพวกเขาไม่ได้ขโมยมันไป”