เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ก่อนที่เราจะเริ่ม มีบางเรื่องที่ผมอยากจะบอกคุณ” อิซึคุเริ่มพูด
อิซึคุกำลังอยู่ในห้องทำงานของตัวเองกับเร็นอีกครั้ง เพื่อเริ่มต้นการบำบัดอีกรอบ
“ว่ามาสิ” เร็นเอ่ย
“คือว่า… คุณจำพวกโจรสลัดเวหาที่ขโมยเรือของผมไปได้ไหม” อิซึคุทำหน้าปูเลี่ยน “ใช่แล้ว… ผม… เป็นคนบอกให้พวกเขาทำแบบนั้นเอง แล้วก็ปล่อยให้พวกเขาขโมยมันไป”
“หืม… ฟังดูก็สมเหตุสมผลดีนี่” เร็นตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ อย่างยิ่งพลางจิบกาแฟ “ฉันก็สงสัยอยู่ว่าทำไมนายถึงสร้างเรือโจรสลัดขึ้นมาตั้งแต่แรก แต่คิดว่าคำถามนั้นคงได้คำตอบแล้วล่ะ”
“คุณไม่ตกใจเลยเหรอ ไม่โกรธ หรืออะไรทำนองนั้นเลยเหรอ” อิซึคุพูดพลางรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง
“ฉันเผื่อใจไว้ว่าจะไม่คาดหวังอะไรอยู่แล้ว นายเคยเห็นอัตลักษณ์ของฉันนี่” เร็นหัวเราะเบา ๆ “ส่วนเรื่องโกรธน่ะ ฉันไม่ใช่คนที่จะด่วนสรุปอะไร ฉันจะให้นายอธิบายตัวเองก่อนที่ฉันจะตัดสิน”
“ขอบคุณมากครับ” อิซึคุค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมด
“เข้าใจแล้ว สรุปคือนายสร้างวิลเลินปลอมขึ้นมาเพื่อโจมตีศัตรู โดยที่กฎหมายไม่เข้ามาขัดแข้งขัดขา” เร็นสรุปหลังจากฟังทุกอย่างจบ
“ใช่ครับ มันฟังดูค่อนข้างน่าสงสัยและไม่ค่อยขาวสะอาดเท่าไร” อิซึคุยอมรับ “แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะสู้กับพวกเขาด้วยวิธีไหนได้อีกแล้ว”