เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ให้ตายสิ ที่นี่มันกว้างชะมัด” คาราคิบ่นพึมพำขณะเดินลุยป่าของมูลนิธิมิโดริยะต่อไป “เด็กอายุ 15 ปีเป็นเจ้าของที่ดินเยอะขนาดนี้ได้ยังไงวะ”
“บ่นน้อยลงหน่อย แล้วเดินต่อ” คาซ่าออกคำสั่งขณะนำทางทุกคนผ่านป่า “จำไว้ว่าให้มองดูรอบตัวให้ดี ถ้างานนี้พลาด เราจะไม่มีโอกาสครั้งที่สองแล้ว”
“เชื่อใจฉันได้เลย ฉันรู้” สึบุตอบขณะเดิน
“พวกเราทุกคนก็รู้ ไม่มีใครอยากโดนจับหรอก” โยคุเสริม “ว่าแต่คุณแน่ใจนะว่าเรากำลังไปถูกทาง?”
“ฉันมีทักษะความจำแบบภาพถ่าย” คาซ่าอธิบาย “ฉันจำแผนที่เวรนั่นได้ขึ้นใจเหมือนหลังมือตัวเอง ทีนี้พวกคุณช่วยเงียบตอนที่เรากำลังลอบเร้นได้ไหม!? เอาจริงนะ ทำไมพวกคุณถึงเสียงดังกันนัก ไม่เมาค้างกันหรือไง?”
“เธอรู้ได้ไงว่าพวกเราดื่มไปเยอะแค่ไหน? เมื่อวานเธอหลับไปตั้งครึ่งวันไม่ใช่เหรอ” คาราคิถาม
“ฉันเห็นกองขวดเหล้าที่พวกงี่เง่าอย่างพวกคุณทิ้งไว้น่ะสิ” คาซ่าอธิบาย “เอาจริงนะ พวกคุณยัดเหล้าเยอะขนาดนั้นลงไปในตัวเล็ก ๆ แบบนั้นได้ยังไง”
“จะพูดไงดีล่ะ ก็ฉันมันทึ่มน่ะ” คาราคิหัวเราะร่า
“ไม่แน่ใจว่าเธอควรพูดแบบนั้นเหมือนเป็นเรื่องดีนะ เจ้าตัวเล็ก” โยคุพูด ซึ่งทำให้คนอื่นขำตาม