เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เวรเอ๊ย ทำไมสถานการณ์ถึงเลวร้ายลงเร็วขนาดนี้!” ไอซาวะสบถขณะที่เขากับพรีเซนต์ไมค์วิ่งไปตามทางเดินของสนามกีฬา พยายามออกไปข้างนอกเพื่อช่วยเหลือลูกศิษย์ที่กำลังตกอยู่ในที่นั่งลำบากให้เร็วที่สุด
“ปลาดาวเนี่ยนะ!? จริงจังดิ!? ใครมันส่งปลาดาวงี่เง่ามาโจมตีกัน! ใครทำแบบนั้นกัน!” ไมค์โอดครวญขณะวิ่ง “สาบานเลยนะ ถ้าเจ้าสิ่งนั้นแตะต้องเด็กคนไหนแม้แต่นิดเดียว ฉันจะ...อ๊ากกก!”
ทันใดนั้น มือยักษ์สีแดงก็พุ่งออกมาจากใต้พื้นดินคว้าเท้าของเขาไว้ ก่อนจะลากตัวเขาลงไปที่ชั้นล่าง
“ไมค์!?” ไอซาวะทำท่าจะตามไมค์ลงไปในหลุม แต่ก่อนจะได้ทำอย่างนั้น จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระแทกเข้ามาทางซ้ายอย่างแรงจนร่างเขากระเด็นลอยออกไป
“อั๊ก!” ไอซาวะกระแทกกับพื้นแล้วกลิ้งไปตามพื้นปูนจนชนเข้ากับผนัง
“แกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นแหละ อีเรเซอร์เฮด” เสียงห้าวทุ้มดังขึ้น
“อึก...” ไอซาวะยันตัวลุกขึ้นแล้วมองหาต้นตอของเสียง
เขาเห็นชายสองคนยืนอยู่ตรงนั้น
คนหนึ่งเป็นมนุษย์สุนัขร่างยักษ์ ขนสีส้มขาวปกคลุมทั่วตัว แขนขวาของมันมีขนาดปกติ แต่แขนซ้ายกลับมหึมาจนน่าเหลือเชื่อ ปริมาณกล้ามเนื้อบนแขนข้างเดียวนั้นน่าจะมากกว่าร่างกายทั้งหมดของไอซาวะรวมกันเสียอีก
และข้าง ๆ กันนั้นคือชายที่ดูง่วงนอนและไม่สนใจโลกในชุดนอนสีม่วงกับรองเท้าเดินในบ้าน ผมสีอำพัน