เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากเหตุการณ์ผ่านไปแปดชั่วโมง เหล่าเด็ก ๆ รวมถึงโซริและไซ ต่างยืนอยู่ตรงหน้าอิซึคุที่นั่งอยู่บนขั้นบันไดของสถานดูแล โดยมีชินะยืนอยู่ด้านหลัง
“เอาละ ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้เข้าใจง่ายที่สุด” อิซึคุประกาศขณะที่ทุกคนจ้องมองเขาอย่างตั้งใจ “ก่อนหน้านี้วันนี้ พวกเราถูกโจมตีโดยองค์กรวิลเลินสองแห่ง แห่งหนึ่งคือสมาพันธ์วิลเลิน อีกแห่งคือกองทัพปลดปล่อยเมตา”
สมาพันธ์วิลเลิน ช่างเป็นชื่อที่โง่เง่าสิ้นดี ยนดะกลอกตาให้กับความเป็นเด็กของชื่อดังกล่าว
“สมาพันธ์วิลเลินเป็นองค์กรวิลเลินที่ดูเหมือนจะเพิ่งก่อตั้งขึ้นไม่นาน เรารู้เรื่องพวกมันไม่มากนัก นอกจากพวกมันมีความสามารถในการสร้างสิ่งมีชีวิตเทียม ซึ่งเราพบว่าสิ่งนั้นเรียกว่าโนมุ” อิซึคุอธิบาย “สิ่งมีชีวิตที่อากะเข้าควบคุมก่อนหน้านี้ก็คือพวกมัน”
“ถ้าอย่างนั้นพวกมันก็เหมือนกริมม์ของยามิหรือเปล่า” นาระถามด้วยความสงสัย
อิซึคุส่ายหน้า “ไม่ใช่ กริมม์ของยามิคือสิ่งมีชีวิตที่สร้างขึ้นจากอัตลักษณ์ ถือกำเนิดจากพลังงานเพียงอย่างเดียว โดยไม่มีจิตใจหรือเจตจำนงเป็นของตัวเอง ส่วนโนมุดูเหมือนจะเคยเป็นมนุษย์มาก่อน แล้วถูกดัดแปลงอย่างหนักด้วยการทดลองบางอย่าง บางตัวสูญเสียความรู้สึกนึกคิดของตัวเองไปเพียงบางส่วน แต่บางตัวก็ดูเป็นสัตว์ประหลาดไร้สติ”
สีหน้ารังเกียจแผ่ไปทั่วกลุ่มคน และเอริก็หน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อความคิดเรื่องการทดลองกับมนุษย์กระทบใกล้ตัวเธอมากเกินไป