เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อือ…” คิบะครางพลางลืมตาขึ้น
เธอจำได้อย่างรวดเร็วว่าตัวเองอยู่ในห้องพยาบาล ซึ่งเป็นสถานที่ที่เธอมาอยู่บ่อยครั้ง
“อะไร ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อ้อ จริงสิ โซริ” คิบะทำหน้าบูดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
การต่อสู้ระหว่างเธอกับสาวแมวนั้น…จบลงอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงอย่างยิ่ง และการต่อสู้ก็ไม่ได้ยืดเยื้อนานนัก
ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นในใจ กำปั้นของเธอกำแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวเป็นสีหน้าบึ้งตึง
การพ่ายแพ้ไม่ใช่ส่วนที่เลวร้ายที่สุด เธอรู้ว่าตัวเองแข็งแกร่งแค่ไหน ดังนั้นการแพ้เพียงอย่างเดียวจึงไม่ควรทำให้เจ็บใจมากขนาดนั้น
แต่เธอไม่ได้แค่แพ้เท่านั้น เธอซัดอีกฝ่ายไม่โดนแม้แต่ครั้งเดียว
ไม่ว่าเธอจะโจมตีอย่างไร โซริก็เอาแต่หลบ เบี่ยงทิศทาง หรือขัดขวางการโจมตีของเธอ แล้วสวนกลับด้วยการโจมตีของตัวเอง
แถมยังโจมตีตรงจุดที่เจ็บที่สุดอีกต่างหาก คิบะจำเรื่องนั้นได้อย่างชัดเจน เพราะแม้กระทั่งตอนนี้ ร่างกายของเธอก็ยังปวดระบมตรงจุดที่โซริโจมตี
“อือ…” คิบะครางพลางส่ายหน้า พยายามสลัดความหงุดหงิดออกไป ฉันจะเอาแต่ใจไม่ได้ ฉันแพ้เพราะฝีมือยังไม่ดีพอ ฉันแค่ต้องพัฒนาตัวเอง แล้วฉันจะเอาชนะเธอให้ได้