เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอาล่ะ โคดะ ฉันต้องบอกเลยว่าการที่นายมาพักอยู่ที่นี่ช่างน่ายินดีจริง ๆ” อิซึคุบอกเด็กหนุ่มร่างใหญ่ตรงหน้า
“อืม” โคดะพยักหน้า เด็กหนุ่มผู้น่าสงสารดูอึดอัดอย่างหนัก และพยายามจะสบตาอิซึคุทั้งที่ทำไม่สำเร็จ
“โดยเฉพาะเคย์ เธอชอบที่นายมาอยู่ที่นี่มาก เธอรักสัตว์นี่” อิซึคุบอกเขา
“อืม” โคดะพึมพำ
อิซึคุหยุดพูดและมองเด็กหนุ่ม เมื่อเห็นว่าเขาอึดอัดอย่างหนักจึงส่งยิ้มให้กำลังใจ “รู้ไหม นายไปได้แล้ว”
“เอาล่ะ ซาโตะ ถ้าเทียบกับทุกคนที่นี่ นายก็เป็นหนึ่งในคนที่ช่วยเหลือได้มากที่สุด” อิซึคุบอกเขา
“ขอบคุณ ฉันพยายามอย่างเต็มที่ที่สุดแล้ว” ซาโตะยิ้ม “เด็ก ๆ สมควรจะได้กินอาหารดี ๆ สักมื้อ หลังจากต้องผ่านเรื่องราวทั้งหมดมา”
“ไม่นับเรื่องทำอาหารของนาย ซึ่งยอดเยี่ยมมากจริง ๆ นายยังช่วยเรื่องการประลอง ฝึกยกของหนัก และแน่นอน นายยังสอนเด็ก ๆ หลายคนทำอาหารด้วย” อิซึคุบอกเขา “พูดตามตรง ถึงโอชาโกะกับมินะจะเป็นคนโปรดของเด็ก ๆ ส่วนใหญ่ แต่ฉันคิดว่านายเป็นคนโปรดของฟุคุ ซึ่งถือเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่ทีเดียว เมื่อพิจารณาจากปัญหาเรื่องความไว้ใจของเธอ”
“เป็นเกียรติมาก เธอเป็นเด็กดีจริง ๆ รู้ไหม เธอพยายามทำของให้เพื่อน ๆ อยู่เสมอ แถมยังขยันมากด้วย” ซาโตะบอกเขา “เป็นนักเรียนที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยมีมา…ถึงก่อนมาที่นี่ฉันจะไม่เคยสอนทำอาหารให้ใครมาก่อนก็เถอะ”
“จากที่ฉันได้ยินมา เวลาฟุคุจดจ่ออยู่กับอะไร ก็ไม่มีอะไรหยุดเธอได้ ฉันค่อนข้างกังวลว่าเธออาจจะเป็นเหมือนฉัน และทำงานหนักเกินไป” อิซึคุกล่าว