เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ติดงอมแงม
เอาละ มิเนตะรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้เป็น...ตัวอย่างที่ดีสักเท่าไหร่
เพราะถึงอย่างไร หากลองไปถามใครก็ตาม รวมทั้งตัวเขาเองด้วย ให้บรรยายตัวเขาด้วยคำคำเดียว ทุกคนก็คงจะตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า ไอ้วิตถาร
ดังนั้นการต้องมาติดแหง็กอยู่ในอาคารที่เต็มไปด้วยเด็ก ๆ จึงไม่ใช่สถานการณ์ที่ดีที่สุดที่จะอยู่สักนิด
เพราะในตอนนี้ ถ้าเขาเกิดทำตัวหื่นกามต่อหน้าพวกเด็ก ๆ ละก็ พวกนั้นคงได้ฆ่าเขาจริง ๆ แน่ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาจะไม่ได้เงินค่าจ้างเลย
โชคดีที่ส่วนใหญ่แล้วเขาถูกกันให้อยู่แต่ในห้องทำงาน นั่งอยู่หลังโต๊ะ ห่างไกลจากพวกเด็ก ๆ และห่างไกลจากพวกผู้หญิง
ทว่าโชคร้าย มันเป็นงานที่น่าเบื่อสุด ๆ
“ฮึ่ม! มิโดริยะจัดการงานเอกสารเยอะขนาดนี้ได้ยังไงกันเนี่ย!” มิเนตะโยนปากกาลงบนโต๊ะ ก่อนจะยกมือขึ้นกุมหัวตัวเอง เพื่อที่จะได้ใช้ลูกบอลบนหัวต่างลูกบอลคลายเครียด
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง มิเนตะก็สงบสติอารมณ์ลงได้ แล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อดูว่ามีใครแอบมองเขาอยู่หรือไม่ในเวลานี้
เมื่อยืนยันได้แล้วว่าอยู่คนเดียว เขาก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที