เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“โอ้โห บ้านหลังใหญ่มาก!” มินะร้องเสียงดัง ขณะที่เธอกับเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้านตระกูลมิโดริยะ นักเรียนส่วนใหญ่ต่างอ้าปากค้าง มีเพียงสามคนที่มาจากครอบครัวร่ำรวยกับอีกสองคนที่เคยเห็นบ้านหลังนี้มาก่อนเท่านั้นที่ยังคงมีท่าทีเป็นปกติ
“ใช่ เป็นบ้านที่ใหญ่โตมากจริง ๆ” อีดะกล่าวพลางตวัดมือผ่ากลางอากาศ
“ก็ต้องใหญ่ขนาดนี้อยู่แล้ว เพราะต้องรองรับเด็ก ๆ ทั้งหมดนั่นนี่นา” โชโตะเสริม
“สำหรับคนทั่วไปแล้ว ที่นี่คงถือว่าเป็นบ้านหลังใหญ่ทีเดียว” โมโมะเองก็ไม่ค่อยมีมาตรฐานสำหรับใช้เปรียบเทียบเรื่องแบบนี้นัก เธอรู้ว่าบ้านของตัวเองใหญ่กว่าบ้านคนส่วนใหญ่ แต่ถ้าบ้านหลังนี้ใหญ่ถึงขนาดทำให้เพื่อนร่วมชั้นแทบทุกคนตะลึงจนพูดไม่ออก ก็คงไม่ธรรมดาแล้ว
“เอาล่ะ ทุกคน ไปกันเถอะ!” โอชาโกะชูกำปั้นขึ้นกลางอากาศ ดวงตาเป็นประกายด้วยความฮึกเหิม ก่อนจะวิ่งตรงไปยังเครื่องอินเตอร์คอมตรงประตูรั้ว โดยมีกระเป๋าเดินทางลอยตามอยู่ข้างตัว “อิซึคุ! พวกเรามาถึงแล้ว!”
ผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูรั้วก็เปิดออก ให้พวกเขาเข้าไปด้านในพร้อมสัมภาระทั้งหมด
“ว้าว! ดูต้นไม้นั่นสิ!” โทรุชี้ไปยังต้นกริมม์ที่มีใบไม้หลากสีสันแต่งแต้มอยู่เต็มต้น “สวยจังเลย!”
“ฉันไม่คิดว่าเคยเห็นต้นไม้แบบนี้มาก่อนเลย” โมโมะเพ่งมองมันใกล้ ๆ “ใบไม้พวกนั้นเป็นของปลอมหรือเปล่า?”
“อื้อ เด็ก ๆ เป็นคนทำใบไม้พวกนั้นขึ้นมาเอง อีกอย่าง ต้นไม้นั่นเป็นกริมม์จริง ๆ เพราะฉะนั้นอย่าทำอะไรบ้า ๆ เชียว ไม่อย่างนั้นมันจะโจมตีพวกเธอ” โอชาโกะเตือน