เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อิซึคุตัดสินใจเก็บเรื่องที่เขาจะกลับบ้านไว้เป็นเซอร์ไพรส์ อย่างน้อยก็เพราะเขารู้ดีว่าทันทีที่กลับไปถึงบ้าน ทุกคนจะต้องกรูกันเข้ามารุมล้อมเขาอย่างแน่นอน และตอนนี้เขาก็รับมือกับเรื่องแบบนั้นไม่ไหวจริง ๆ
ขณะนี้เด็กหนุ่มผมเขียวกำลังนั่งอยู่บนรถเข็น โดยมีแม่ของเขาเป็นคนเข็น พวกเขามาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว
“พวกเรามาถึงแล้ว” อิงโกะพูดผ่านอินเตอร์คอมตรงประตู เพื่อแจ้งให้เหล่าเพอร์ซีย์แคตส์ทราบว่าพวกเธอมาถึงแล้ว
“รับทราบ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน อิซึคุ” แมนดาเลย์ตอบ พยายามทำเสียงให้ฟังดูต้อนรับอย่างเต็มที่
ประตูรั้วเปิดออก อิงโกะเข็นลูกชายผ่านเข้าไป
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างสงบ จนกระทั่งพวกเขามาถึงประตูหน้าบ้าน
และพบว่าคิโอกุกำลังยืนรอพวกเขาอยู่ เด็กหญิงตัวน้อยได้ยินเสียงประตูรั้วเปิด จึงสงสัยว่าใครกำลังเข้ามาในบ้านของพวกเธอ และเข้ามาทำไม
เมื่อเธอมองเห็นพ่ออยู่ที่อีกฟากของประตู ร่างกายของเธอก็เคลื่อนไหวไปก่อนที่สมองจะทันได้คิด
“คุณพ่อ!” คิโอกุกระโจนเข้าใส่อิซึคุ ลงไปนั่งบนตักของเขา ก่อนจะโอบแขนรอบเอวของผู้เป็นพ่อ
“อั่ก!” อิซึคุรู้สึกถึงแรงกระแทกจากเด็กหญิง จนไอออกมาอย่างหนัก “พ่อก็ดีใจที่ได้เจอหนูเหมือนกัน คิโอกุ แค่ก ๆ แต่ตอนนี้ร่างกายของพ่อยังไม่ค่อยแข็งแรงนะ”