เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อิซึคุกับเหล่าเด็ก ๆ เงยหน้ามอง ‘บ้าน’ ตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง
“ว้าว” อิซึคุอุทาน
‘บ้าน’ หลังนี้ใหญ่โตเสียจนเมื่อเทียบกันแล้ว คฤหาสน์ทั้งหลายยังดูราวกับอพาร์ตเมนต์หลังเล็ก ๆ
หากไม่นับเมืองจำลองเข้าไปด้วย บ้านหลังนี้ก็ยังมีขนาดใหญ่กว่าโรงเรียนยูเอเสียอีก
“เจ๋งไปเลยใช่ไหมล่ะ?” นามาเอะกล่าวด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “เห็นว่าคุณต้องรับเด็ก ๆ ที่ไม่รู้จำนวนแน่ชัดมาอยู่ด้วย แถมแต่ละคนยังมีความต้องการพิเศษอีกสารพัด เราก็เลยตัดสินใจทุ่มสุดตัวไปเลย! ไม่อย่างนั้นก็กลับบ้านไปซะ!”
เด็ก ๆ ทุกคนยืนตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะต่างก็ไม่อยากเชื่อว่าอาคารขนาดมหึมาแห่งนี้จะกลายเป็นบ้านของพวกตนตั้งแต่นี้ไป
และแน่นอนว่า คนแรกที่ทำลายความเงียบลงก็คือคิบะ จู่ ๆ เธอก็หัวเราะออกมา
“อาฮ่าฮ่าฮ่า! ใช่แล้ว ที่นี่ช่างเหมาะสมกับบุคคลผู้ยิ่งใหญ่อย่างฉันเสียจริง! ทำได้ดีมาก ท่านหญิงแห่งความเกียจคร้าน” คิบะกล่าวชม
“ท่านหญิงแห่งความเกียจคร้านงั้นเหรอ? ฉันไม่ได้ขี้เกียจขนาดนั้นสักหน่อย” นามาเอะชะงักไป ก่อนจะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เอาเถอะ ไม่สิ ฉายานี้ก็เหมาะกับฉันดีนี่นา เธอน่าจะไปเป็นสตรีมเมอร์ Twitch หรือยูทูบเบอร์อะไรทำนองนั้นได้นะ”
“สิ่งเหล่านั้นคืออะไร?” คิบะถาม