ตอนที่ 0232

⬢⬢⬢

ตอนที่ 232 ถึงเวลาอาหารแล้ว

ถังข้าวในโรงครัวเปิดอ้าปากทิ้งไว้ ก้นถังหงายขึ้นวางอยู่ข้างเตา แม้แต่เศษข้าวสักเม็ดก็ไม่มี

หัวหน้าโรงครัวอย่างเหล่าหวังเฒ่าพุงพลุ้ยเดินวนไปวนมาอยู่หน้าเตาด้วยมือไพล่หลัง คิ้วขมวดเป็นปม เขาที่เป็นหัวหน้าโรงครัวทำหน้าที่ได้อย่างน่าอดสู วัน ๆ มัวแต่ครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรให้ผักป่าผสมแกลบที่นึ่งแล้วพอจะกลืนลงคอได้ แทนที่จะคิดหาวิธีทำอาหารให้อร่อย

เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันหลายคนนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นเพื่อคัดแยกผักป่า เสี่ยวหมู่โถวกำหญ้ากำหนึ่งยัดลงในตะกร้า เหล่าหวังเฒ่าเหลือบไปเห็นเข้าพอดีจึงยกเท้าเตะก้นเขาเบา ๆ

“โอ๊ย เจ้าตัวแสบ นั่นมันหญ้าไม่ใช่ผักป่า! บอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าของพรรค์นี้กินเข้าไปแล้วจะท้องเสีย! ปกติพวกเด็ก ๆ ก็กินไม่อิ่มกันอยู่แล้ว ถ้ามาท้องเสียอีกคงได้ตายกันพอดี รีบเขี่ยออกไปเดี๋ยวนี้!”