ตอนที่ 0105

⬢⬢⬢

ตอนที่ 105 เจ้าคนไร้ค่า อย่าได้กล่าวว่ารู้จักข้า

อั้นหนึ่งแสยะยิ้มมองร่างที่กระเด็นออกมาจนชนเข้ากับต้นท้อที่ไม่ใหญ่โตนักในลานบ้าน ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างแรง

เซียวจี๋จี๋เดินตรงเข้าไปหาเฉิงเหยาด้วยใบหน้าเย็นชาในทุกย่างก้าว

นางคว้าคอเสื้อแล้วกระชากร่างนั้นขึ้นมาอย่างไม่ปรานี

เสียงดัง “เพียะ” ดังสนั่น เฉิงเหยาถูกตบจนหมุนคว้างอยู่กับที่ก่อนจะล้มลงกับพื้น ใบหน้าซีกหนึ่งบวมเป่งขึ้นมาทันตา นางนอนแน่นิ่งไม่รู้เป็นตายร้ายดี

เซียวจี๋จี๋มองนางจากมุมสูง แววตาอาบไปด้วยเปลวเพลิง น้ำเสียงราวกับปีศาจที่คลานออกมาจากขุมนรก

“คนที่ข้าเซียวจี๋จี๋คุ้มครอง เจ้ายังกล้าแตะต้องรึ? เบื่อชีวิตนักหรืออย่างไร? ตอนนี้ข้าสามารถส่งเจ้าไปรายงานตัวที่โถงยมราชได้ เชื่อหรือไม่?”

“พระ……พระชายา!”